Wanneer we in het leven geconfronteerd worden met “een niet afgestemde prikkel van buitenaf” reageert ons systeem met het oeroude instinct vluchten of vechten. Een vluchtimpuls kenmerkt zich door een sterk inkrimpende beweging, alsof je hele organisme inkrimpt. Een vechtimpuls is daarentegen een krachtige, naar buitengerichte beweging. Wanneer het om een of andere reden niet mogelijk is om te vechten of te vluchten (denk aan een auto-ongeluk, incest of een onverwachte aanval van je anders zo aardige buurman) verstijven we en bevriezen de genoemde impulsen. Daarbij weerhoudt ons geconditioneerde denken ons ook vaak om adequaat te reageren; het is dus niet vreemd dat we regelmatig vast komen te zitten.
We spreken van een trauma, wanneer de bewegingen van vechten of vluchten niet afgemaakt zijn en zich bevinden in een bevroren staat, een freeze. Deze freeze zit diep in ons fysieke systeem verborgen en vaak zijn we er zo mee geïdentificeerd of van gedissocieerd dat we deze freeze niet eens voelen. We zouden kunnen zeggen dat dit het moment is waarop het verleden zich vastzet in het lichaam en er een verhaal ontstaat. En…dit verleden of verhaal is pas voorbij als het trauma zich ook fysiologisch heeft opgelost. We noemen dit een biologische voltooiing.
Zolang deze biologische voltooiing niet heeft plaatsgevonden, blijft er onrust en is er ergens een vaag idee van dreiging, een constant op je hoede zijn. Dit komt voort vanuit de toestand in de freeze, de bevroren impulsen van een aanval of verdediging, twee bewegingen, ieder met een eigen verhaal. Dit is de bekende innerlijke dialoog.
Of te wel: we kunnen denken dat we willen, anders tegen de zaak aankijken tot we een ons wegen: het is pas werkelijk voorbij als de energetische blokkade zich opgelost heeft. Tot die tijd trekt de blokkade de aandacht, komen we in negatief denken, zoeken we naar oplossingen met ons denken en is de deur dicht.
Het traumawerk zoals ik dit bedrijf, is gebaseerd op deze wetenschap en is uitgebreid met het ontmaskeren van tricky gewoontes en, zoals ik het noem, een detectie van (gedachte)patronen vanuit de houding dat niets verkeerd is en met als doel beweging, bevrijding, toelaten, ruimte en bewustzijn.
Voor grote trauma’s, zoals bijvoorbeeld ongelukken en operaties verwijs ik je graag door naar www.traumahealing.com.
“Heb je jezelf al vergeven”, vroeg hij. Ik bleef het een stomme vraag vinden en ik kon het gebruikelijke antwoord van: “ja, want ik wist toen niet beter, nobody to blame”, niet meer over mijn lippen krijgen. Voor mij is vergeving niet een kwestie van doen of inzien dat ik niet beter wist in het verleden of de kracht niet had te handelen naar wat ik wel wist.. Voor mij is vergeving het effect van iets dat eraan voorafgaat.
Het diepe besef dat het verleden niet veranderd kan worden, maakt dat alles wat zich heeft vastgezet omtrent dat verleden zich losmaakt inclusief het uitgewrongen, murw-makende gevoel van het zoeken naar een oplossing om een verhaal af te ronden, wat ( misschien) nooit heeft plaatsgevonden. Het betekent het einde van schuld, schaamte, haat, melancholie, verwijt, zelfbeklag, zoeken naar erkenning, zoeken naar een verklaring etc. Het enige wat overblijft is uiteindelijk de liefde, een nieuw gevoel van nieuwsgierigheid en het licht dat schijnt door het donker.