Ons systeem heeft de gewoonte onze ervaringen te ontkennen en te vermijden. Enerzijds zouden we kunnen zeggen: “dit is een “habit”; anderzijds kunnen we zeggen, dat deze gewoonte een onbewust mechanisme is, dat we als kind nodig hadden ons te beschermen tegen de pijn die we destijds ervoeren. Hoe het ook zij, het is deze gewoonte, welke we zijn gaan cultiveren en waarin we zijn gaan geloven. Het is ons karakter, onze persoonlijkheid, ons ego, onze blokkades, onze weerstand etc. En we noemen dit “ik”.
Dat “ik “ bestaat bij nader inzien uit verkrampingen, verhardingen en spanning. Hieronder zit de oude pijn. Iedere keer weer wordt in ons dagelijks leven deze oude pijn geraakt, waardoor automatisch de beschermingslagen weer in werking treden. Tot het moment dat we ons bewust worden van dit mechanisme en de oude pijn emotioneel en psychisch verwerken, blijft dit patroon zijn eeuwenoude werk doen.
Wanneer patronen steeds meer onder ogen worden gezien, overtuigingen die het patroon in stand houden ongedaan gemaakt zijn en je weet wat je plek is, worden we steeds gevoeliger voor wat er in ons lijf gebeurt. We zijn ook steeds meer in staat de sensaties in ons lijf te voelen, zonder dat er een verhaal bijkomt. Het is op dat moment dat we “zien” en voelen, dat we niet zijn wie we dachten te zijn. Het is ook op dat moment dat het ego als het ware instort, dat blokkades opgeheven worden en het denken stopt. Het “zelf” valt terug in het Grotere Geheel en hoeft zich niet meer vast te klampen. Het vermeende bestaansrecht van ons oude “ik” wordt opgegeven en we komen in de stroom van het leven terecht. Dat is wat ik noem “The Sea of Love”.
Binnen de sessies wordt naarmate de tijd verstrijkt en je werk zijn vruchten begint af te werpen, iedere keer weer naar deze staat toegewerkt. Het is een staat van moeiteloos en helder aanwezig zijn, alsmaar uitdijend, vol liefde voor jezelf, de ander, de wereld en het leven. We zijn dit allemaal en hoewel de ervaring heel mystiek kan zijn: het is werkelijk de normaalste zaak van de wereld.