Ooit, in een ver verleden, werkte ik als sales- en accountmanager binnen het bedrijfsleven, ik was docent binnen het volwassenonderwijs, reisbegeleider, schrijver van diverse reisartikelen en auteur van les- en cursusmateriaal op het gebied van HBO-toerisme. Nu werk ik al bijna 10 jaar zelfstandig als lichaamsgeoriënteerd psychotherapeut in mijn eigen praktijk. Losgeweekt van het oude, losgevochten mag ik wel zeggen.
Hoe is het zover gekomen? Waarom werk ik in hemelsnaam binnen dit vreemde, fascinerende vakgebied?
Het begon allemaal zo’n 15 jaar geleden. Altijd al geïnteresseerd in de samenhang tussen lichaam en geest, voelen en denken, werd ik met één klap met m’n neus op de feiten gedrukt. Binnen zeer korte tijd verdwenen zowel mijn vertrouwde vriendenkring als mijn zorgvuldig opgebouwde carrière uit mijn leven en zag ik mezelf gedwongen rond te komen met een verleden waarvan alle spelers verdwenen waren. Niemand om iets mee te kunnen verifiëren, te vragen, kwaad op te worden, mee te lachen en te huilen om wat er gebeurd was. Niemand behalve mezelf en een verhaal. Er gebeurde daarin in iets vreemds. Om de pijn te verdoven gaf ik mezelf de schuld van wat er gebeurd was en verloor daarmee mijn eigenwaarde. Ook gaf ik anderen de schuld en verloor daarmee mijn liefde en genegenheid.
Het leidde tot een vreemde route, waarin ik aan de ene kant dacht in staat te moeten zijn alles en iedereen in liefde te moeten kunnen accepteren en aan de andere kant tot een soort streven naar perfectie zodat ik nooit meer beschadigd zou worden. Niets hielp natuurlijk. Het verleden zat in mijn hoofd, mijn getraumatiseerde lichaam, ingedeukte gevoelens en een verward denken. Ik pakte de hele zaak rigoureus aan, verkocht mijn huis en vertrok voor langere tijd naar het buitenland. Het was een begin van een reis, een reis naar binnen. Een reis die jaren na mijn terugkomst voortduurde, niet alleen via een opleiding en vele workshops, maar vooral ook door een onverklaarbare discipline mezelf te bevrijden en mezelf weer terug te brengen bij de liefde die ik ooit gekend had, terug naar mezelf dus. Want ik wist dat ik mezelf verlaten had “ten behoeve van de ander” en hierdoor niet echt meer in staat was tot contact, vriendschap, laat staan liefde.
Het werd een lange reis langs paradoxale wegen, duizenden gevoelens, even zoveel gedachten, nieuwe inzichten, rituelen, schuld en schaamte, angst en wanhoop en nieuwe conclusies, die een dag of een minuut later al weer om zeep geholpen werden. Het werd dus zoeken. Niet alleen een zoeken naar bevrijding uit mijn gevangenis, maar ook naar een nieuwe manier van werken met mensen. Een wijze van werken die er werkelijk toe deed, gegrond in de Realiteit en die niet “ik moet veranderen” als uitgangspunt had. Want dat zou impliceren dat er iets mis met jou en mij zou zijn. En dat was iets waar de wereld om mij heen misschien wel en ik zelf nooit echt geloofd heb.
Welkom dus op deze website. Welkom dus, als niet erkend is wat je nodig dacht te hebben om verder te komen, als je niet kunt neerzetten waar je in gelooft, als je in de war bent of juist te helder, emoties de overhand hebben of juist onderdrukt worden, als je pijn hebt in of om je relaties, je werk, je lichaam. Welkom dus, als je op zoek bent, net als ik…iedere keer opnieuw.
Ver weg, achter de koperen bergen in het koperen paleis leefde eens een koning. …en de koning was 1000 jaar oud en ziek. Het enige wat hem beter kon maken was het sleutelkruid, maar…”het sleutelkruid groeide op een plek ver weg, voorbij de koperen bergen, de ijzige vlaktes, de droge steppes, het zompige moeras en de verleidelijke vergezichten”, zei de wonderdokter. En de wonderdokter ging op pad om het sleutelkruid te zoeken.
En onderweg stuurde hij ieder dier dat hij tegenkwam naar het paleis van de koning om een verhaal te vertellen. Een verhaal dat het hart van de koning in leven zou houden tot hij terug was. De dieren kwamen en gingen en de wonderdokter keerde na een lange reis vol ontberingen terug mét het sleutelkruid. En de koning leefde nog 1000 jaar en iedere dag was het weer feest in het paleis. Een feest dat gevierd werd met alle dieren die zo vriendelijk geweest waren hun verhaal te vertellen en zo de pijn verzachtten van alles wat niet gezegd
kon worden.
Naar “Het Sleutelkruid” van Paul Biegel en met dank aan “mijn” eiland, vol wit zand, bergen en vulkanen en het eeuwige geluid van de mooiste zee van de wereld.