Waarom Lichaamsgeoriënteerde Psychotherapie?

De meesten van ons zijn niet gewend stil te staan bij gevoel. Op zich is dat niet vreemd. Er zit een systeem in ons dat gevoel ontkent, vermijdt, interpreteert, betekenis geeft aan, relativeert en conclusies trekt. Dat gaat helemaal vanzelf. We zouden dus kunnen zeggen dat we automatisch in het denken verzeild raken op het moment dat we iets, meestal iets oncomfortabels, voelen. Het denken gaat vervolgens oplossingen of verklaringen zoeken om van “het probleem” af te zijn, om van het vervelende gevoel verlost te zijn, om zich ergens aan vast te houden. Dat is het werk van ons denken en het denken doet dit om ons te helpen.

Hoewel we vaak redelijk in staat zijn te verklaren waar een gevoel vandaan komt, blijft het daarbij. De consequentie van dit automatisme zorgt er echter niet voor dat “het probleem” verdwijnt. Soms lijkt het zo, omdat het denken ons verdoofd, het gevoel verdoofd.

“Ik voel niks meer”, zeggen we dan. Wat er werkelijk gebeurt, is dat het gevoel zich letterlijk verhardt en wij ons intussen steeds hardnekkiger aan getrokken conclusies gaan vasthouden, hoe extreem die ook mogen zijn. Het kan leiden tot meer stress, onrust, spanning, eenzaamheid, je niet begrepen voelen, vermoeidheid, slapeloosheid, ontevredenheid, conflicten, je er niet bij voelen horen, woede, angst, verdriet en soms zelfs tot ziekte of psychosomatische klachten; de lijst is oneindig lang.

Soms helpt het om met vrienden of partner hierover te praten, soms zoeken we mensen die in hetzelfde schuitje zitten en vormen we zo een nieuwe club, maar de onrust blijft.

Lichaamsgeoriënteerde psychotherapie houdt zich daarom in eerste instantie bezig met dat wat onbewust ontkend wordt: je gevoel. Wanneer het contact hiermee hersteld wordt, geeft dat vaak al een gevoel van opluchting en verlichting van druk: het gevoel lost op! Van daaruit wordt verder onderzocht op welke manier je vast bent komen te zitten en worden er concrete handreikingen gegeven om niet telkens terug te vallen in het oude.